ในแง่ของความร่วมสมัยนั้นนอกเหนือจากการศึกษาเชิงทฤษฎีงานวิจัยชุดนี้ก็ได้มีการอาศัยความต้องการของกลุ่มเป้าหมาย (target audience) ประกอบกับข้อเสนอแนะจากกลุ่มผู้เชี่ยวชาญมมาผนวกกับเนื้อหาเชิงประวัติศาสตร์เพื่อสร้างขึ้นเป็นทฤษฎีการออกแบบก่อนที่จะนำทฤษฎีนี้มาทดลองตัดเย็บขึ้นเป็นเครื่องแต่งกายจริงเพื่อให้กลุ่มเป้าหมายได้ทดลองใช้ และทำการสัมภาษณ์เพื่อประเมินผลงานต่อไป

จากการศึกษาพบว่าทฤษฎีการออกแบบที่จะนำมาพัฒนาโครงสร้างเครื่องแต่งกายอัตลักษณ์ไทยให้มีความร่วมสมัยได้นั้นจำเป็นต้องอาศัยองค์ความรู้ 2 ส่วนเข้าด้วยกันคือความรู้ความเข้าใจในการนำอัตลักษณ์เชิงโครงสร้างเครื่องแต่งกายไทยมาประยุกต์ควบคู่กับบริบทที่แสดงออกถึงความเป็นปัจจุบันเน้นกระบวนการตัดทอน และผสมผสานลักษณะโครงสร้างเครื่องแต่งกายขึ้นมาใหม่ซึ่งทฤษฎีการออกแบบที่ได้มานั้นสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับบริบทที่มีความแตกต่างกันออกไปได้เช่น กลุ่มลูกเป้าหมายที่มีวิถีชีวิตที่ต่างออกไป หรือการใช้งานประเภทอื่น ๆ เช่นชุดเครื่องแบบ (Uniform) เป็นต้น โดยผลงานที่ได้นั้นจะมีความแตกต่างกันไปจากปัจจัยเหล่านี้ และรสนิยมของผู้ออกแบบที่มีความแตกต่างกันออกไปตามแต่บุคคล
อ่านบทความเพิ่มเติมที่ https://so06.tci-thaijo.org/…/article/view/282332/190584