“ฉันไม่ได้อยากแบ่งปันกับใคร และการที่มันคงอยู่ไม่หายไปนี่แหละค่ะที่เสี่ยงมาก อีกอย่างฉันว่าการที่ความทรงจำของคนสามารถสูญหายไปได้นั้นเป็นเรื่องดีค่ะ” (หน้า 72)
เรื่องราวความรัก ความทรงจำระหว่างแม่กับลูก แม่ผู้เป็นโรคความจำเสื่อมกำลังค่อย ๆ ลืมเรื่องราวในอดีต กับลูกผู้ที่จดจำทุกบาดแผลที่แม่เคยสร้างไว้ให้กับตนเองในวัยเด็กจนผู้เป็นลูกตัดสินใจกลับบ้านมาหาแม่เพียงปีละครั้ง เพราะโรคความจำเสื่อมทำให้ “อิสึมิ” ต้องกลับมาดูแล “ยูริโกะ” ผู้เป็นแม่ที่ลืมแม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการซื้อของเข้าบ้านซ้ำ ๆ ชะตาได้พาให้ทั้งสองต้องก้าวผ่านช่วงเวลาอันเจ็บปวดทั้งในอดีตและปัจจุบันไปด้วยกัน การกลับมาครั้งนี้กลับทำให้อิสึมิได้ฉุกคิดบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงเขาไปตลอดกาล
บรรณานุกรม
อาสา คำภา. (2565). รสไทย (ไม่) แท้ : ถอดรูปทิพย์อาหารไทยในสนามการเมืองวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ : มติชน.
