ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาสำคัญที่หยิบยกกลวิธี “วาทศิลป์” ที่มีมาตั้งแต่สมัยอริสโตเติล นำมาปัดฝุ่นใหม่ให้เข้าใจง่าย โดยเปรียบเทียบว่า มนุษย์เรามักคิดว่าการเถียงคือการเอาชนะด้วยตรรกะ แต่ในความเป็นจริงแล้ว สัตว์สี่ขาอย่างแมวไม่เคยสนใจตรรกะ สิ่งที่พวกมันใส่ใจคือความรู้สึกปลอดภัย ความไว้วางใจ และผลประโยชน์ที่จะได้รับต่างหาก

“คนที่มีอีธอสเป็นเลิศ จะเป็นผู้นำที่เป็นเลิศ”

       พื้นฐานสำคัญของการโน้มน้าวใจจึงเริ่มจากการสร้างบุคลิกภาพให้น่าเลื่อมใส หรือที่เรียกว่า “อีธอส” ซึ่งเปรียบได้กับการที่แมวรู้จักทำตัวให้น่าเกรงขามหรือน่าเอ็นดู เพื่อให้มนุษย์ยอมทำตามความต้องการโดยไม่รู้ตัว

       ตามมาด้วยศิลปะ “การโน้มน้าวด้วยอารมณ์”  ที่เน้นการสังเกตท่าทางทางกายภาพมากกว่าถ้อยคำ เช่นเดียวกับการที่เราต้องคอยสังเกตอารมณ์ของแมวจากการตั้งหูหรือการสะบัดหาง หากเราฝืนเข้าหาในขณะที่อีกฝ่ายกำลังกางกรงเล็บ การพยายามใช้เหตุผลที่ดีที่สุดก็ไม่ต่างอะไรจากการตะโกนใส่กำแพง

       เทคนิคสำคัญคือการใช้ “เสน่ห์” อย่างมีชั้นเชิง จนทำให้อีกฝ่ายเชื่ออย่างสนิทใจว่า “เขาเป็นคนเลือกสิ่งนั้นด้วยตัวเอง” เหมือนเวลาที่แมวสามารถบงการให้เราเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบอาหารให้ โดยที่ตัวเรากลับรู้สึกยินดีและเต็มใจทำให้อย่างยิ่ง

“คนที่ยังไม่พร้อมจะถูกโน้มน้าว ย่อมไม่ถูกโน้มน้าวจนกว่าอารมณ์จะเปลี่ยนไป”

       อีกหนึ่งกลวิธีที่น่าสนใจคือเรื่องกาลเทศะในการยื่นข้อเสนอ หรือ “ไครอส”  ซึ่งหมายถึงการเลือก “จังหวะเวลาที่เหมาะสมที่สุด” เช่นเดียวกับแมวที่มักจะไม่กวนใจตอนเรายุ่ง แต่จะเดินมาหาในตอนที่เราเริ่มผ่อนคลาย   การเรียนรู้ที่จะนิ่งเงียบเพื่อเฝ้าสังเกตช่วงเวลาที่คู่สนทนาเริ่ม “เปลี่ยนสภาวะอารมณ์” หรืออ่อนข้อลง

       จึงเป็นสิ่งที่มีประสิทธิภาพมากกว่าการพ่นคำพูดใส่กันเพียงอย่างเดียว ดังนั้น การฝึกฝนวิธี “เถียงโดยไม่เถียง” ด้วยการรอคอยจังหวะที่ใช่ จึงเป็นหัวใจสำคัญของการสื่อสารที่เน้นการชนะใจและรักษาความสัมพันธ์ในระยะยาว มากกว่าการเอาชนะด้วยการโต้เถียงซึ่งให้ผลลัพธ์เพียงชั่วคราว