“การแสดงปัญหาในวรรณคดี นอกจากไม่ใช่การสั่งสอนอย่างตรงไปตรงมาแล้ว ยังต้องอิงอาศัยบรรทัดฐานสังคมในโลกทัศน์ของผู้แต่งด้วย” (หน้า 173)
เป็นความพยายามค้นหาความหมายสำคัญในงานประพันธ์ไทยในช่วงสมัยเริ่มต้นราชอาณาจักรใหม่ โดยคำนึงถึงความเป็นพฤติกรรมสังคม สถานะที่เป็นสดมภ์หลักก่อนหน้า แต่ยังมีการสร้างใหม่ด้วยนวลักษณ์ ที่กลมกลืนกับวิธีมองและการให้คุณค่าแก่มนุษย์
บรรณานุกรม
ดวงมน จิตร์จำนงค์. (2568). คุณค่าและลักษณะเด่นของวรรณคดีไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น. สยามปริทัศน์.
ข้อมูลนี้มีประโยชน์หรือไม่
Thanks for your feedback!
